Jak ogarnąć Tokio z perspektywy analogowych aparatów
Wysiadłem w Tokio z plecakiem, listą wymarzonych aparatów i kompletnym brakiem orientacji, gdzie to wszystko właściwie znaleźć. Wiedziałem jedno: Japonia, raj analogów. A potem stanąłem na stacji, spojrzałem na mapę metra i pomyślałem: dobra, ale gdzie jest ten cały „raj” i w którą stronę iść po pierwszego analoga, a nie po zawał na widok cen.
Po kilku dniach błądzenia, pytania znajomych i grzebania w necie wszystko zaczęło się układać dość prosto: są trzy rejony, które dla analogowego świra są jak trzy różne światy. Luksusowa Ginza z butikami Leiki i gablotami jak w muzeum. Akihabara z okolicami Akiba/SEEKBASE – trochę techno, trochę piwnice, trochę „czy ja dobrze wszedłem?”. I Nakano z Fujiya Camera, czyli miks pchlego targu i świątyni aparatów.
Jeśli polujesz na Leikę, kolekcjonerskie limitki, rzadkie szkła, ale też jeśli dopiero zaczynasz przygodę z analogiem i chcesz po prostu wrócić z Japonii z pierwszym aparatem – to jest tekst dla ciebie. Nie będzie katalogu, tylko szczere porównanie: ceny, dostępność prawdziwie oldschoolowych aparatów (takich z duszą, czasem też z rysą) i klimatu tych miejsc.
W skrócie? Ginza – drogo, elegancko, butikowo. Akihabara i SEEKBASE – neony, piwnice, pudełka, w których można utknąć na godzinę. Nakano – lekki chaos, kartki z cenami i dużo momentów „serio za tyle?”.
Jeśli lubisz mieć wcześniej ogarniętą trasę po Japonii w telefonie, łatwo zaplanować takie rajdy po sklepach jak każde inne zwiedzanie. Sam wrzuciłem sobie punkty na mapę, a plan dnia zrobiłem przy pomocy narzędzia opisanego jako apps japonia i to naprawdę uratowało mi nogi. Dalej lecę dzielnica po dzielnicy, bez tabelek, za to z notatnika kogoś, kto trochę już tam przepadł.
Ginza: świątynia Leiki, piękne gabloty i ceny, które bolą
Na Ginzie poczułem się jak w świecie, w którym wszyscy mają dwa etaty, a aparaty służą bardziej do patrzenia niż do robienia zdjęć. Eleganckie butiki, panowie w garniturach, panie w płaszczach, białe rękawiczki sprzedawców. Wchodzisz do sklepu Leica i od razu wiesz, że tu się nie negocjuje, tylko się kontempluje.
Stanąłem przy gablocie z M6 i MP i przez chwilę liczyłem w głowie, ile organów wewnętrznych musiałbym sprzedać, żeby wrócić z nimi do Polski. Patrzysz na cenę body i widzisz tam mniej więcej koszt sensownych wakacji w Europie. Miałem taki moment: „albo ta Leica, albo solidny wypad do Włoch”. I wtedy zerkasz sobie z ciekawości, co byś zrobił za podobny budżet, odpalając np. plany podróży opisane jako apps wlochy. Trochę trzeźwieje wtedy głowa.
Oferta jest kosmiczna, jeśli chodzi o jakość. Body w stanie „jak z pudełka”, często z pudełkiem. Limitowane edycje, specjalne kolory, szkła, które ktoś wyjmował z szafy tylko na święta. Ceny – z mojego punktu widzenia Polaka z normalnym kontem – najczęściej też kosmiczne. Owszem, da się znaleźć coś mniej zabójczego, ale to nadal raczej półka „serio, tyle?”, a nie „o kurde, okazja”.
Jeśli szukasz „pewniaka” w topowym stanie, Ginza ma sens. Sprzęt jest opisany, przetestowany, ogarnięty. Wrażenie jest takie, że kupujesz nie aparat, tylko święty relikt, który ktoś ci podaje przez połyskującą szybę. Tylko że to też trochę zabija zabawę, tę frajdę szukania, kopania, grzebania.
Klimat zakupów? Obsługa ekstremalnie grzeczna, ale też trochę jak w galerii sztuki. Jak zaczynasz od „eee, czym się właściwie różni M6 od M6 TTL?”, możesz poczuć się spięty. Dla początkującego z Polski Ginza bywa zwyczajnie przytłaczająca. Da się tu oczywiście kupić coś prostszego, ale miałem wrażenie, że każdy błąd kosztuje za dużo.
Dla kogo jest więc ten rejon? Dla kolekcjonerów, którzy jadą po konkretną Leikę i mają budżet w trybie „boli, ale przeżyję”. Dla reszty – fajne miejsce na spacer i poślinienie się do gablot. Portfel lepiej wyciągnąć w innych częściach miasta.
Akihabara i SEEKBASE: raj dla grzebaczy w pudłach i łowców okazji
Do Akihabary wszedłem klasycznie: neon, dźwięki gier, anime na ekranach i ten lekki bałagan wszystkiego ze wszystkim. A między tym – sklepy z elektroniką, w których nagle widzisz całe ściany obiektywów, półki z body, kosze z dziwnymi przejściówkami. I myślisz: no, to tu zaczyna się zabawa.
Tokyo CAMERA i 2ndBASE to dla mnie kwintesencja tego rejonu. Wąskie schodki w dół, chwilę chodzisz w kółko, bo wejście jest gdzieś pod torami, jakieś drzwi, które wyglądają jak zaplecze magazynu – a za nimi świat analogów. Nie jest sterylnie. Jest trochę chaosu, ale za to każdy ruch ręką może skończyć się ciekawym znaleziskiem.
Cenowo jest wyraźnie luźniej niż na Ginzie. Znalazłem proste SLR-y w okolicach kwot, które w Polsce widuję w komisach online, tylko w dużo lepszym stanie. Były stare kompaktowe point-and-shooty, które u nas zniknęły dawno temu. Masa manualnych szkieł, czasem z drobnymi ryskami, czasem z odrapaną obudową, ale optycznie w porządku. I tak, zdarzają się aparaty z wystającym końcem taśmy w środku i paskami, które śmierdzą szafą u ciotki. Czyli dokładnie to, co oldschool lubi najbardziej.
Typy sprzętu? Od bardzo prostych SLR-ów idealnych na pierwszy analog, przez manualne szkła do systemów, o których prawie zapomnieliśmy, po dziwne eksperymentalne konstrukcje, przy których trzeba sprawdzić w telefonie, co to w ogóle jest. Dwa razy złapałem się na tym, że stoję nad jakimś wynalazkiem pięć minut i wciąż nie wiem, czy go potrzebuję, ale i tak nie chcę go odkładać.
Z negocjacją cen nie ma tu wielkich fajerwerków. To nie bazar w Hanoi. Chociaż, mając w głowie doświadczenia z Azji Południowo-Wschodniej, gdzie przydaje się chociażby planowanie podróży z pomocą narzędzi w stylu apps wietnam, tutaj raczej nie wchodzisz w twarde targowanie. Czasem da się zbić trochę cenę przy zestawie albo przy aparacie z wyraźną ryską, ale to kosmetyka, nie przecena życia.
Dla początkującego z Polski Akihabara to znacznie bezpieczniejszy kierunek niż Ginza. Z sensownym budżetem możesz tu spokojnie wyjść z pierwszym analogiem, do tego z rolką filmu w kieszeni. Widziałem sporo ludzi, którzy kupowali tu swoje pierwsze SLR-y czy popularne kompakty – było w tym więcej radości niż stresu.
Okolice Akiba/SEEKBASE mają bardziej ukryty charakter. Sklepy pod torami, lekko industrialny klimat, trochę jakbyś chodził po backstage’u miasta. Po sterylnej Ginzie to fajne otrzeźwienie. Mniej białych rękawiczek, więcej pudeł i realnych historii zapisanych na obudowach.
Nakano i Fujiya Camera: klimat targu, realne okazje i tłum analogowych świrów
W Nakano wysiadłem z metra, skręciłem w stronę Nakano Broadway i po chwili byłem w labiryncie korytarzy. Sklepiki z figurkami, mangą, używanym audio, a między tym – gabloty z aparaturą, której nie powstydziłby się żaden foto-muzealnik.
Fujiya Camera ma w tym świecie status miejsca pielgrzymek. Wchodzisz i od razu czujesz różnicę w stosunku do Ginzy. Mniej szkła, więcej ludzi. Kartki z cenami przyklejone tu i tam, kosze z obiektywami, półki uginające się od body w bardzo różnych stanach. Jest trochę bałaganu, czasem trzeba się przepychać, ale atmosfera jest taka, jakby wszyscy byli tam z tego samego powodu: bo naprawdę lubią aparaty, a nie tylko ich posiadanie.
Największe „wow, serio za tyle?” miałem właśnie w Nakano. Body, które na Ginzie widziałem w wersji „kolekcjonerskiej” za kwoty w trybie „sprzedaj nerkę”, tutaj pojawiały się z rysą na korpusie za dużo rozsądniejsze pieniądze. Obiektywy, które u nas potrafią kosztować jak porządny telefon, tu wisiały z cenami, przy których dopisywałem w głowie „OK, to jeszcze ujdzie”.
Jest oczywiście druga strona medalu. Nakano wymaga pracy. Trzeba grzebać, oglądać, pytać. Część aparatów ma drobne defekty: lekko wytarty lakier, minimalnie szurający pierścień ostrości, odrapaną stopkę. Ale to są rzeczy, które często można ogarnąć po powrocie do Polski, za ułamek tego, co zaoszczędziłeś na samym body.
To świetne miejsce dla ludzi z limitowanym budżetem, którzy nie boją się sprzętu z historią. Stałem tam między półkami, patrzyłem na kolejnych gości z tą samą mieszanką ekscytacji i lekkiego przerażenia w oczach co ja i pomyślałem: „OK, tu są moi ludzie”. Aparaty lądują w koszykach szybciej, niż konto bankowe zdąży zaprotestować.
Jeśli planujesz całe tokijskie tournée po kilku dzielnicach jednego dnia – typu rano Ginza, potem Akihabara, na koniec Nakano – sensownie jest wcześniej ogarnąć trasę, noclegi i przejazdy. Ja wbiłem sobie wszystko do telefonu z pomocą narzędzia, które poznałem jako apps japonia i bez tego prawdopodobnie zgubiłbym się gdzieś między liniami metra, zanim doszedłbym do pierwszej gabloty.
W Fujiya Camera łatwo też zaliczyć klasyk: wchodzisz „tylko się rozejrzeć”, wychodzisz z aparatem, obiektywem i lekkim poczuciem, że twoje konto już pisze do ciebie pasywno-agresywne wiadomości.
Którą dzielnicę wybrać? Szybkie podsumowanie dla polskiego analogowca
Tokio jest na tyle duże, że każdy znajdzie tu coś dla siebie, ale czasu na miejscu zawsze jest mniej niż pomysłów. Zwłaszcza gdy każdy sklep kusi innym rodzajem bólu portfela.
Ginza to świat dla kolekcjonerów i ludzi polujących konkretnie na Leikę albo perfekcyjne sztuki w stanie „jak nowe”. Jeśli ceny nie są dla ciebie problemem, a bardziej interesuje cię spokój, gwarancja stanu i prestiż – to jest adres numer jeden. Ale jeżeli twoje konto jest w trybie „realne życie, nie bajka”, tu raczej pooglądasz niż kupisz.
Akihabara i SEEKBASE to plac zabaw. Dla tych, którzy lubią dotknąć, przekręcić pierścień, zajrzeć w wizjer, porównać pięć podobnych body i dopiero wtedy podjąć decyzję. Świetne miejsce na pierwszy albo kolejny aparat przy średnim budżecie. Wychodzisz z poczuciem, że coś znalazłeś, a nie że coś ci „sprzedano”.
Nakano to rewir łowców okazji i ludzi, którzy akceptują ryzyko. Kupujesz taniej, ale z tyłu głowy masz, że aparat może potrzebować drobnego serwisu po powrocie. W zamian dostajesz tę bezcenną satysfakcję znalezienia perełki między setką innych sztuk.
Dla początkujących z Polski mam jedną poradę: mniej stresu o „idealny wybór”, więcej myślenia w kategoriach widełek cenowych i tego, jak bardzo jesteś w stanie zaakceptować ewentualne naprawy. Zadaj sobie pytanie: ile maksymalnie chcesz wydać i czy chcesz sprzęt „jak z salonu”, czy „po przejściach, ale swój”.
Jeśli w pewnym momencie zauważysz, że budżet na aparat zaczyna przypominać koszt zupełnie innej podróży, zrób małe ćwiczenie: porównaj w głowie, co zrobiłbyś za tę kasę planując np. trip po Włoszech, korzystając z czegoś w stylu apps wlochy. Czasem taka perspektywa potrafi zatrzymać najbardziej szalone zakupy.
Najuczciwsza obserwacja z tego wyjazdu jest taka: największym ryzykiem w Tokio nie jest kupienie złego aparatu. Największym ryzykiem jest wyjście ze sklepu z trzema, bo „tak ładnie wyglądały na półce”, a właściwie „cztery, bo ten ostatni to już była naprawdę okazja”. I bardzo możliwe, że mimo wszystko uznasz, że było warto.